Ferdagca

 

Annem ilkokul mezunuydu. Ama, çok iyi bir doktordu.

- Başım ağrıyo yav…

- Saçın ıslak ıslak çıktın ondan.

- Başım dönüyo…

- E bi şey yemiyorsun, açlıktan.

Eczacıydı aynı zamanda…

- Gözüm morardı.

- Gel, patates basayım.

- Kepeklerim çoğaldı.

- Otur, zeytinyağı süreyim.

- Arpacık çıktı galiba.

- Yum, sarımsak değdireyim.

Hemşireydi…

- Öfff, terledim be.

- Dur, sırtına havlu sokayım.

Röntgen mütehassısıydı…

- Öhh-höööaa!

- İçme şu zıkkımı.

Bebekken, anestezi uzmanıydı…

- Dandini dandini dastaaana.

Ürologdu…

- Çişin niye sarı bakiiim?

Fizyoterapistti…

- Dizim ağrıyor.

- Benim de belim ağrıyor, geçer.

Diyetisyendi…

- Mis gibi türlü yaptım, sakın sokakta burger filan yiyip gelme, kola da içme!

Cildiyeciydi…

- Sırtımda sivilce çıktı.

- Çikolata yeme.

Laboranttı…

- Burnum akıyor.

- Ben şimdi sana bi ada çayı kaynatayım, rezene, bal, limon,

tarçınla zencefili de ılık ılık iç, uyu, uyan, sabaha bi şeyin kalmaz.

Psikiyatrdı…

- Nen var oğlum?

- Bi şeyim yok.

- Var var, canın sıkkın.

- Yav bırak, iyiyim.

- Yok yok, bilirim ben.

- Anne delirtme insanı!

- Bak gördün mü?

- Neyi gördüm mü?

- Sinirlerin bozuk senin.

Genetikçiydi…

- Babana çektin sen, o da sinirli, bütün kötü huylarını ondan almışın zaten.

Hastasıydım…

Hastaydım ona.

İyi bakın onlara..."

Anne - Yılmaz ÖZDİL