Gençliğe Veda, Kendime Merhaba

Gençliği hep allayıp pullayarak, büyüleyici bir masal gibi anlatırlar. Oysa o masalın ardındaki görünmeyen yükü, fırtınaları ve uykusuz geceleri en çok o yoldan bizzat geçenler bilir.

Her şey içine doğduğun o ilk yuvada başlar. Eğer şefkat dolu, huzurlu ve güvenli bir aileye gözlerini açtıysan, hayata zaten en büyük piyangoyla, bir sıfır önde başlamışsındır dostum; arkanda duran o sağlam dağ seni ömür boyu korur. Ama ya doğduğun yuva kırık dökükse? Anne, baba, kardeşler kendi iç mutsuzluklarının faturasını bir ömür boyu sana kesiyorlarsa... İşte o zaman işin zor; hem de tarif edilemeyecek kadar çok zor.

Bir yandan kendi görünmez yaralarını sarmaya çalışırken, diğer yandan yıllar süren okul telaşları, sınav stresleri, bir meslek edinip kimseye muhtaç olmadan kendi ayakların üzerinde durabilme kavgası biner omuzlarına.

Derken kısmet bu ya, evlenirsin. Yepyeni, hiç bilmediğin bir dünyanın, yabancı bir ailenin tam ortasına adım atarsın. Eşin ve ailesi iyi niyetli, anlayışlı insanlarsa ne büyük nimet; hayatın yükü biraz olsun hafifler. Ama denk gelmezse... Kendi içindeki sabrın yettiği, ruhunun tahammül edebildiği yere kadar sessizce göğüs gerersin her şeye.

Bir yanda ekmek kavgası, her gün aynı tükenmişlikle gidip gelinen o yollar... Diğer yanda mutfakta kaynayan tencere, dağ gibi biriken çamaşırlar, ütü masasının başında eriyen saatler ve evin hiç bitmeyen telaşı. Günler, sürekli bir şeyleri toparlamaya ve hayata yetişmeye çabalarken su gibi akıp gider.

Ve tüm bu hengâmenin tam kalbinde, hayatın en kutsal ama en ağır sınavı durur: Evlat yetiştirmek. Kendi ayakları üzerinde dimdik durabilen, rızkını onuruyla kazanan ve bir gün biz bu dünyadan göçüp gittiğimizde ardımızda eksik kalmayıp hayata sımsıkı tutunacak donanımda evlatlar bırakabilmek... Kendi canından öte bir canın sorumluluğunu, endişesini ve ağırlığını ömür boyu göğsünde taşımak.

Derken bir bakarsın, takvim yaprakları bir çırpıda ellili yaşlara dayanıvermiş. Çoğumuzu ürperten de bu baş döndürücü hız zaten; yol artık eskisi gibi sonsuz görünmez, adımlar kısalır ve insan, sanki köprüden önceki son çıkış levhasının altından geçtiğini derinden hisseder.

Fakat işin asıl hediyesi, o paha biçilmez sırrı da tam burada gizlidir: Yol kısalır belki; ama manzara hiç olmadığı kadar berraklaşır.

İnsan gençliğinde herkesi memnun etmek, herkese katlanmak ve koca bir dünyayı tek başına sırtlamak için çırpınırken; bu yaşlarda sadece kendiyle barışmanın ve lüzumsuz fazlalıklardan arınmanın o eşsiz huzurunu tadar. Telaş yine vardır elbet, hayatın akışı durmaz; ama bu kez o telaş insanı tüketip bitirmez. Çünkü adımlar daha temkinli, bakışlar daha olgun, gönül çok daha bilgedir. Artık hangi yüklerin taşınmaya değmeyeceğini, nelere sabredip kimlere kapıyı sonsuza dek kapatacağını çok iyi bilirsin. Bir demli çayın buğusunu, içten bir tebessümün sıcaklığını ve dingin bir sessizliğin paha biçilemez kıymetini ancak şimdi iliklerine kadar hissedersin.

Demem o ki canım dostum; ben, bir daha asla o gençlik fırtınasına dönmek istemeyenlerdenim.

O yollardan geçtim, o yangınları söndürdüm ve o bedelleri kuruşu kuruşuna ödedim. Şimdi demir attığım bu sakin liman, benim en helal mükâfatım.

Peki ya sen? Bütün bu yolları en baştan yürümeye, o ağır heybeleri yeniden sırtlamaya ve o fırtınalara bir kez daha göğüs germeye gerçekten var mı mecalin, enerjin, ruhun?