Kendine Geç Kalan Kadınlar

İnsan yaş aldıkça mı yoruluyor, yoksa hep başkalarının yükünü taşımaktan mı, inan bilmiyorum... Bazen öyle anlar geliyor ki, sırtımda koca bir dağın ağırlığıyla uyanıyorum; nefes almak bile ağır, her şey üstüme üstüme geliyor sanki. Ama durup şöyle bir geriye baktığımda asıl canımı yakan ne biliyor musun? O dağın tek bir taşını bile kendi ellerimle koymamışım oraya...

İçine doğduğumuz aile, anne, baba, kardeş, eş, akraba, çevre derken; hep "benim dediğim, benim kurallarım" diyenlerin taş üstüne taş koyup üstümüze yıktığı dağlar bunlar. En sevdiklerimizin bile bizi kendi istediği kalıba dökmeye çalıştığı, bizimse aman kırılmasınlar diye sustuğumuz bir ömrün yorgunluğu bu.

Oysa bizim gibi ruhlar, baharda neşeyle çağıldayan berrak bir dere gibiydi sadece... Kimseye bir zararımız dokunmadan, sadece ışıldamak, geçtiğimiz yerleri ve bu dünyayı güzelleştirerek usulca akıp gitmek istedik. Ama ne zaman kendi yolumuzu bulmaya kalksak, o küçücük derenin önüne koca koca bentler ördüler; tuttular hoyratça bir uçurumdan aşağıya bıraktılar. Kendi rüzgârımızla uçmak istediğimizde bile sınırlar çizdiler gökyüzümüze: "Hayır," dediler, "uçacaksan bile sadece benim izin verdiğim kadar, benim çizdiğim yere uçacaksın."

Ve insan yıllar sonra bir gün durup bakıyor kendine... Ne o hevesle çırpınan kanatlar kalmış geriye, ne de o ışıl ışıl akan derenin tazeliği. Başkalarının çizdiği daracık yataklarda akmaya zorlanırken, farkında olmadan kendi suyumuzu tüketmişiz. Herkesi memnun edelim, aman düzen bozulmasın derken; başkalarının kurallarıyla kurulan o sahnede kendi baharımızı sessiz sedasız feda etmişiz.

Ve günün sonunda insanın kafasına dank eden en acı gerçek şu oluyor: Kimse o güzelim derenin tek bir damlasını bile sana geri vermiyor.