"Şartlar el vermedi..." Ne büyük yalan değil mi?

Senin için “şartlar el vermedi” diyen biri, başkası için dünyayı yerinden oynattığında anlıyorsun bunu. Eş, kardeş, arkadaş, evlat, iş yerindekiler… İnan hiç fark etmez.

Aslında gerçeği en başından beri sen de biliyorsun; isteseler bir yolunu bulurlardı zaten! Ama onlar yapmak istemediler.

Oysa sen bunu bilerek yine de günlerce, aylarca hatta yıllarca bekliyorsun.

Bir mesajı, bir adımı, biraz ilgiyi…

Hep kendine “Şartları elverdiğinde yaparlar, yapacaklar ” diyorsun. Kendini kandırıyorsun.

Gün geliyor bir başkası için dünya yerinden oynuyor, onun için her şey yapılıyor ve sen sadece seyrediyorsun…

İşte o an, insanın kalbine bir ateş oturuyor. Kalbin kavruluyor… kavruluyor… yanıyor…yanıyor ve sonunda kül oluyor.

Sonunda artık kimseyi bahaneleriyle beklememeyi ve kendi dünyanı sadece kendin için yerinden oynatman gerektiğini öğreniyorsun. BÜYÜYORSUN…!