Kalemimden

Ben bunlara takılacak kadın mıyım?

19 Kasım 2026 · 1 dakikalık okuma
Ben  bunlara takılacak kadın mıyım? yazısından bir görsel

Hepimizin diline pelesenk olmuş, kendimize verdiğimiz en iddialı ama en çabuk bozulan sözlerden biri bu değil mi? Söylemeyenimiz var mıdır bilmem; ama işin aslı şu ki o cümleyi kurduğumuz an, çoktan o meselenin tam ortasına düşmüşüz demektir.

İnsan bazen kendi kalbine bile meydan okuyor. Güçlü görünmek, omuz silkip "geçti gitti" diyebilmek istiyoruz. Fakat zihin, dilimiz kadar çabuk ikna olmuyor; yarım kalan, içine sinmeyen hiçbir hesabı kolay kolay kapatmıyor. "Umurumda bile değil" diye kestirip attığımız ne varsa, en savunmasız anımızda gelip kapımızı çalıyor.

Bir bakıyorsun; üzerinden yıllar geçmiş ama vaktiyle sana söylenen tek bir söz, sanki az önce söylenmiş gibi kulaklarında çınlıyor. Gün içinde maruz kaldığın o soğuk tavır, sesini çıkarmayıp içine attığın bir haksızlık, küçücük bir ima... Takılmayacağım dediğin ne varsa, gelip tam göğsünün ortasına düğümleniyor.

Garip bir çelişki bizimkisi. Dışarıya karşı ördüğümüz o sarsılmaz duvar, iç dünyamızda küçücük bir kırgınlığa yenik düşüyor. Belki de bu bizim zayıflığımız değil; sadece ince düşünmenin, hissetmenin ve insan olmanın kaçınılmaz bir bedeli. Yine de insan kendine sormadan edemiyor: Madem her seferinde dönüp dolaşıp aynı yere takılacağız, o büyük cümleleri neden bu kadar kolay kuruyoruz?

Ferdağ

Yorumlar