Ben bunlara takılacak kadın mıyım?

Hepimizin diline pelesenk olmuş, kendimize verdiğimiz en iddialı ama en çabuk bozulan sözlerden biri bu değil mi? Söylemeyenimiz var mıdır bilmem; ama işin aslı şu ki o cümleyi kurduğumuz an, çoktan o meselenin tam ortasına düşmüşüz demektir.
İnsan bazen kendi kalbine bile meydan okuyor. Güçlü görünmek, omuz silkip "geçti gitti" diyebilmek istiyoruz. Fakat zihin, dilimiz kadar çabuk ikna olmuyor; yarım kalan, içine sinmeyen hiçbir hesabı kolay kolay kapatmıyor. "Umurumda bile değil" diye kestirip attığımız ne varsa, en savunmasız anımızda gelip kapımızı çalıyor.
Bir bakıyorsun; üzerinden yıllar geçmiş ama vaktiyle sana söylenen tek bir söz, sanki az önce söylenmiş gibi kulaklarında çınlıyor. Gün içinde maruz kaldığın o soğuk tavır, sesini çıkarmayıp içine attığın bir haksızlık, küçücük bir ima... Takılmayacağım dediğin ne varsa, gelip tam göğsünün ortasına düğümleniyor.
Garip bir çelişki bizimkisi. Dışarıya karşı ördüğümüz o sarsılmaz duvar, iç dünyamızda küçücük bir kırgınlığa yenik düşüyor. Belki de bu bizim zayıflığımız değil; sadece ince düşünmenin, hissetmenin ve insan olmanın kaçınılmaz bir bedeli. Yine de insan kendine sormadan edemiyor: Madem her seferinde dönüp dolaşıp aynı yere takılacağız, o büyük cümleleri neden bu kadar kolay kuruyoruz?

Yorumlar
Yorum yaz
Yorum yazmak için giriş yap. Yorumlar Ferdağ onayladıktan sonra görünür.
Yorum kuralları · Kişisel verilerin korunması · Gizlilik