Bir Anne Kızını kıskanır mı?

Yıllardır mesleğimin içinde, bana yüreğini açan yüzlerce insanın hikâyesine tanıklık ettim. Şimdi sizinle paylaşacağım bu tespit; ne bir kitapta yazıyor ne de bir teoriden ibaret. Bu, tamamen yılların süzgecinden geçmiş, yaşanmışlıklarla sabitlenmiş kendi mesleki gözlemimdir.

Bazı kadınlar, doğaları gereği çok daha yırtıcı, çok daha yakıcı bir kıskançlık duygusuyla dünyaya geliyor. Aslında bu, onların karakterindeki en baskın ama en gizli gölge. İşin en acı tarafı ne biliyor musunuz? Çoğu zaman kendileri bile bu duygunun farkında değiller. İnsanın kendinde görmediği bir yarayı iyileştirmesi mümkün müdür? Farkındalık olmayınca, o içsel olgunluğa ve bilince erişemeyince, bu yırtıcı duyguyu törpülemek de mümkün olmuyor. Ve maalesef bir ömür boyu bu zehirle yaşıyorlar.

Elbette çocuklukta, gençlikte ya da orta yaşın ilk heyecanlarında kıskançlığı bir nebze insani, hatta anlaşılır bulabiliriz; "hayatın acemiliğidir" der geçeriz. Ancak insan yaş aldıkça ruhunun da olgunlaşmasını, sivri köşelerinin yumuşamasını bekleriz. Yıllar geçmesine rağmen içindeki o ham duyguyu törpülemeyi başaramayan kadınlara hep biraz hüzünle, biraz da acıyarak baktım. Çünkü yaş almak başka, olgunlaşmak bambaşka bir mertebedir.

Fakat meslek hayatımda öyle sarsıcı, öyle ağır örneklerle karşılaştım ki insanın kabullenmesi bile zor… Bir kadın, bir anne; kendi öz kız evladını kıskanır mı?

"Olmaz öyle şey" demeyin dostlarım, oluyor. Hem de öyle derinden oluyor ki…

Neden mi kıskanıyor? Kendi evliliğinde bulamadığı huzuru, kızının damadıyla yakaladığını gördüğü için kıskanıyor. Vaktiyle kendisine sunulmayan imkânları hayatın kızına cömertçe sunduğunu gördüğü için kıskanıyor. Kızının eşini, kurduğu sıcak yuvayı, elindeki maddi gücü, özgürlüğünü kıskanıyor. Maalesef ben böyle anneler, böyle kadınlar tanıdım. En yürek burkan yanı da ne biliyor musunuz? Bu duygularının adını koyamadan, kendi elleriyle büyüttükleri o yavrulara nasıl derin yaralar açtıklarını zerre kadar fark edemeden bu dünyadan göçüp gidiyorlar.

Sözün özü kıymetli dostlarım; bu hayatta "asla olmaz" dediğimiz ne varsa, insan ruhunun karanlık dehlizlerinde sessizce yaşanabiliyor. Bir anne evladını kıskanır mı? Bunun başka hiçbir açıklaması yok: Kıskanır, kıskanırmış…

Bizler artık hayatın belli bir olgunluğuna erişmiş kadınlar olarak, en çok da kendi içimize dönüp bakmakla yükümlüyüz. Çünkü gerçek zarafet; saçımıza düşen aklarda değil, kalbimizi hasetten arındırıp hemcinsimizin—hele ki kendi evladımızın—mutluluğuyla ışıldayabilmektedir.